Sevgili Buz Ruleti;
Günlerden Cumartesi, ben henüz çıkmışım depresyondan. Pek bir huzurlu, pek bir güzel gün geçen aylara nazaran.Yahut inanamasanız bile erkenden ayaktaydım sabah sabah, cumartesi cumartesi, tatil tatil…
Kalktım ve aylardır düzen yüzü görmemiş odamı topladım. Acıdım ona. Ben depresyondayım diye onunda mı içinin kırık döküklerle, tozlarla, çöplerle dolu olması gerekir. Açtım bir Green Day topladım bütün odamı. Onun da içi aynı benimki gibi ‘bal dök yala’ oldu.
Error!
Şimdi bu oda toplu ya… Şimdi bu oda tertemiz ya… İçime bir hüzün çöküverdi. Başladım odamı dağıtmaya. Kırık şeylerimi odama salıverdim, yetmedi bir de ben kırıp döktüm. ‘Ohh bee, Vallahi odaceğizim şimdi senin içini hiiiç düşünemicem. Bana göre hava hoş biraz da senin için kırıklarla, döküklerle dolsun yahu!’
A-a! Bir saniye, ben Green Day mi dinliyorum? Ahahaha evet Green Day dinliyorum. Evet artık Sia dinlemiyorum. Artık I’m in here şarkısının piyano versiyonundan başka şarkı dinleyebiliyorum. İlahi mutluluk ne kadir şeysin sen!
Uzun zamandır bir şeyler yazıp okumadğımı fark ettim. Yazmaya kalktım da bence bu yazdıklarım insanların sağlığı için kaşıkçı elması gibi saklanmalı. Baktım olmuyor, kalemim artık b.k yoluna kurban gidiyor. Ben de kitap okumaya karar verdim.
Firarperest… Pek güzel bir kitap. Bir yazısında ‘mutluluk beden için iyidir, sağlıklıdır, ama mesele bedeni değil de beyni geliştirmekse eğer, o zaman mutluluktan değil, ancak hüzünden hayır gelir.’ Demiş Elif Şafak. Ne de güzel demiş. Tekrar depresyona giresim geldi. Odamı mı toplasam acaba? Yada bir süre böyle kalsın. Eee hüzün kardeşimiz de arada uğrasın artık bize de.
Eeee si Buz Ruleti, Hayat güzel, ben güzelim, sen güzelsin. Mutluyum. Bak söylüyorum sana sakın mutluluğuma nazar gelmesin. Kimseler duymasın.
Hadi şimdi çık dışarı hadi!
